BLIND
BLIND keert terug voor een krachtige heropvoering na zijn veelgeprezen debuut in 2015, dat te zien was in theaters en op festivals in Londen, New York, Tokio en Nederland.
BLIND is gecreëerd in samenwerking met Nancy Black van Black Hole Theatre (Melbourne, Australië) en mede-ontwikkeld door de Afro-Braziliaanse antropoloog Patrick Oliveira. Het is een meeslepende visuele theaterervaring die dans, geluid, licht en de manipulatie van schuimrubberen sculpturen combineert.
Het stuk is een fysiek ritueel van genezing, geworteld in Paiva’s eigen ervaring met een ziekte die littekens op zijn huid achterliet en hem tijdelijk blind maakte. Door middel van zijn zelfontwikkelde Object Score herschrijft de performer zijn lichaam tot een levende kaart van grenzen, kwetsbaarheid en weerstand.
“Leven geven aan dingen die niet leven is een manier van genezing en een herinnering dat we het leven niet bezitten; we zorgen er alleen voor.”
– Duda Paiva, 2026
CREDITS
Concept: Duda Paiva en Nancy Black
Regie: Nancy Black
Performer: Ilija Surla of Duda Paiva
Compositie: Wilco Alkema
Licht: Mark Verhoef
Poppen: Evandro Serodio en Duda Paiva
Dramaturgisch advies: Nienke Rooijakkers
Kostuums in decor: Machtelt Halewijn
Kostuum performers: Atty Kingma
Decor realisatie: Daniel Patijn
Een coproductie met Festival Mondial des Théâtres de Marionnettes (FR), Black Hole Theatre (AUS), Nordland Visual Theatre (NO) en Korzo producties (NL). Financieel mogelijk gemaakt door Fonds Podiumkunsten (NL). Met dank aan Hans C. Boer, Domokos Kovacs, Patrick Oliveira en MapLab Utrecht.
Reacties van de pers
Het Parool ★★★★
"Onwaarschijnlijk vermakelijk, ontroerend universum."
Theaterkrant ★★★★
"In BLIND danst Duda Paiva met zijn demonen en brengt de dans een extra dimensie aan het poppenspel (…) sterk gechoreografeerd en geregisseerd…gedragen door soundscape en decor (…) en met hele mooie poppen van grotesk-realistisch tot bijna abstract."
Underground The Hague
"I was reminded of the ugliness / beauty, good / evil, lumpy / flat dichotomies we try to negotiate on a daily basis. There is piece of mind in knowing the only thing to do is to hold them tight in an awkward embrace as we blindly dance through life."
l’Ardennais
"Duda Paiva raakt het publiek (...) met ingehouden adem volgen zij de gebaren van de poppenspeler (…) hij laat zijn poppen dansen, zingen en laat ze strijden op leven en dood (…) de magie regeert."
Scènefoto’s
